Pauline’s Weblog

Vorige week werden we met een blinddoek en oordopjes de stad in gestuurd om te ervaren hoe het is om niks te kunnen zien of niks te kunnen horen. Eigenlijk hoorde dit experiment al in de tweede les te zijn gedaan, maar was door omstandigheden niet doorgegaan. Hoe dan ook, iedereen moest groepjes van 2 vormen. De ene begon met de blinddoek om te doen, de ander deed de oordopjes in. Degene met de oordopjes in moest degene met de blinddoek begeleiden over de Willemsbrug, naar de Dudock (eetcafé) en naar het Centraal Station (metro). Vreemd genoeg voelde ik me meer op mijn gemak met de blinddoek om dan met de oordopjes in. Toen ik namelijk de oordopjes in had voelde het alsof ik onder water zat, of droomde. Toen ik de blinddoek om had, werden de rest van mijn zintuigen sterker geprikkeld en voelde ik daadwerkelijk de structuur van de straat onder mijn voeten. Een zeer uniek experiment waar ik zelf ook veel van heb geleerd. (Tijdens dit experiment is er niemand gewond geraakt..)

Een experiment waarbij je alleen je handen mag gebruiken om een beeld te vormen… De gebruikelijke vormen weten we natuurlijk wel te herkennen als we ze in onze handen krijgen, zoals sleutels, of een pen. Maar bij het afgelopen experiment moesten we een tekening herkennen door met onze handen de tekening te ‘voelen’ (soort braille-tekening). Het was echt heel lastig en ik had het dan ook vaak mis. Natuurlijk is het moeilijk om een stoomboot te ‘ voelen’, maar toch krijg je een bepaald beeld in je hoofd van hoe de tekening eruit zou kunnen zien. Er waren tekeningen van: een sleutel, stoomboot, envelop, mixer, luchtballon, rolstoel en ga zo maar door. Het experiment was oorspronkelijk uitgevoerd door een wetenschapper, Maarten Wijntjes.

Ik geloof dat door dit experiment sommige er achter zijn gekomen dat ze meer met hun handen kunnen zien dan gedacht. Ik ben in ieder geval niet zo’n goede voeler.

In de les van 28 maart deden we een experiment wat te maken had met proeven. We moesten de klas verdelen in groepen van 2, en deze 2 personen zouden om de beurt de proefpersoon zijn. De proefpersoon kreeg een blinddoek om en moest met zijn/haar neus dicht proberen te proeven wat de ander je voerde. De smaken waren: Wortel, Mango, Aardappel, Vanille-Yoghurt, Banaan en Appelmoes. Ik deed het experiment samen met Laura, zij mocht eerst de proefpersoon zijn. Zij had over alle smaken maar eentje fout, namelijk de smaak Mango. De laatste smaak die ik haar liet proeven was de Appelmoes, om al die andere vieze smaken weg te krijgen:P
Vervolgens was ik aan de beurt. Ik wist al wat alle smaken waren, dus voor mij was het al een stuk makkelijker gemaakt. Ik had 0 fout en werd bij de laatste smaak ook getrakteerd op een lepeltje appelmoes. De smaak die ik het allerviest vond was de aardappel (bah) en de smaak die ik het lekkerst vond was de appelmoes. Al met al was het een leuk experiment om te doen.

Dit artikel vond ik op internet (http://shoppen.blog.nl/shopnieuws/) een goed idee naar mijn mening, ook goed over nagedacht!

Vrijdag opent op het Leidseplein de eerste H&M voor speciaal voor jongeren. In deze H&M is de speciale jongerenlijn Divided te vinden. H&M hoopt door slimme openingstijden de tieners naar de winkel te lokken, want op uitgaansavonden blijft de zaak tot later open. Misschien dat ze vrijdag voor de gelegenheid ook wat drankjes en hapjes serveren, dan hebben de aanwezige jongeren best of both worlds. Shoppen en stappen tegelijk.

Goed plan toch? Past helemaal binnen het ervaringswinkelen dat steeds belangrijker schijnt te worden. Omdat steeds meer aankopen via internet gedaan worden is het voor de ‘echte’ winkels belangrijk zich te onderscheiden door alle zintuigen van de consument te prikkelen. Een ervaring te maken van shoppen. Dj in de zaak, geurkaarsen, videobeelden; dat soort dingen. Tja, daar kunnen de webwinkels niet aan tippen.

Herken je deze situatie: je zit in de trein, na een lange school- of werkdag. Het is erg druk in de trein en je ziet nog net een plaats vrij. Je gaat zitten en al snel genoeg ruik je de overweldigende geur van frites en vette mayo. Je kijkt om je heen, en ziet dat je overbuurman zich vol zit te vreten met deze vette hap. Vanbinnen voel je die misselijkheid al opkomen. Hoe kan het toch dat wanneer ik een snackbar binnenloop, ik de geur van het vette-hap assortiment lekker vind ruiken, terwijl als ik in in de trein zit, ik het liefst twee coupés verder wil gaan zitten om die geur te vermijden? Die vraag heb ik mezelf al vaak gesteld met tot nu toe nog geen enkel zinnig antwoord. Misschien komt het door de kleine ruimte in de coupé waardoor alles al gauw naar frites ruikt, misschien komt het door de vaak weerzinwekkende manier waarop sommigen de vette hap verorberen. Het enige zekere dat ik weet is dat dit een duidelijk negatieve zintuiglijke ervaring blijft.

Winkelen kan tegenwoordig altijd en overal, vanachter je computer en achter een boodschappenkarretje. De vraag is nu waar je zelf voor kiest. Winkelen via het internet kost je vaak net iets meer (bezorgkosten) maar dan heb je je boodschappen wel snel in huis. Je kan er natuurlijk ook voor kiezen om daadwerkelijk naar de supermarkt te gaan, je eigen eieren uit te zoeken, die heerlijk geurende broodjes te kopen en ga zo maar door. In de tekst ‘Smelling the Brie’ worden deze manieren van winkelen uitgebreid besproken. Ik heb deze tekst gelezen en vond het onderwerp erg interessant, omdat we in onze hedendaagse maatschappij te weinig stilstaan bij de ervaringen die we opdoen tijdens het winkelen. Wat zorgt ervoor dat jij die broodjes wil kopen, die CD of die dure wijn? Bij alles wat we doen, bepalen onze zintuigen of we het fijn, onplezierig, vies of lekker vinden. De tekst ‘Smelling the Brie’ sluit perfect aan bij het gegeven dat we altijd onze zintuigen volgen, ook bij het winkelen. Ik geloof dat de zintuigelijke ervaringen bij het ’shoppen’ het belangrijkst zijn om ervoor te zorgen dat je iets koopt of juist iets niet koopt. (zie artikel Mark Lindstrom).

Dit stukje tekst komt van: http://www.molblog.nl/Merken/95

ik vond het erg interessant, dus hierbij:

De Deense merkengoeroe Martin Lindstrom pleit voor veel meer en betere zintuigelijke ervaringen in merkbeleving (zie ook do 19 mei 15:11 en interview TvM 5, 2005). Hij was in Nederland voor het Trendbox jubileumcongres, en vrijdagmiddag namen we hem mee naar de Kalverstraat om te kijken hoe het zit met de zintuiglijkheid van de Nederlandse en internationale retailers. Doen ze het een beetje aardig?
De eerste winkel die zijn aandacht trok was die van Orange ‘Best goed’, vond Lindstrom, maar we waren de drempel nog niet over of hij stond geschokt stil.

‘That smell!’ Een vreselijke okselgeur, volgens de merkexpert. De winkel zelf: niet slecht, mooi, dat oranje licht. Mooie moderne displays, kleding van het personeel fraai zwart met een oranje touch. Van de goudvissen werd hij ook vrolijk. Maar het geluid… Slechte geluidsinstallatie, onbeduidende muziek, helemaal niet goed. Ook is het er veel te warm. ‘Het winkelend publiek heeft een jas aan, en het is hier minstens 24 graden!’ De ideeën zijn goed, maar de “plant heeft al een half jaar geen water gehad”, zoals Lindstrom het noemt.

De volgende is De Tuinen. Populair in Nederland, want een verademing na jaren waarin Kruidvat, Etos en Trekpleister de winkelstraten domineerden. Mooie verpakkingen met een natuurlijk uitstraling, en een assortiment waar ook dingen als bijzondere theesoorten, kersepittenkussens en wierrook een plek hebben gekregen.

Maar Lindstrom gaat al met een vies gezicht de drempel over. ‘Een kunstmatige geurkaarsen-lucht’, oordeelt hij. ‘Veel te sterk. En past helemaal niet bij het gezonde, natuurlijke imago dat ze willen uitstralen.’ De producten zijn weggestopt op schappen tegen de muur, het nodigt niet uit. ‘Wat kan ik hier nou eigenlijk vinden? En er is geen personeel dat me te hulp schiet, terwijl dit bij uitstek een winkel is waar ik geadviseerd wil worden. Waar zijn de bakken met losse thee die ik kan ruiken en proeven? Of de kruiden?’
Geluid: naadje. Als je heel ingespannen luistert hoor je totaal ongepaste muziek (‘Boyzone!’ zegt Lindstrom afkeurend), maar het overheersende geluid is dat van de kassa. Slecht, meent Lindstrom, want dat is een kil geluid en past niet bij de welness-sfeer die de winkel eigenlijk zou moeten ademen. Dat ze toch zo populair zijn komt omdat de andere drogisterijketens er helemaal niks van bakken, oordeelt hij. Een geval van ‘in het land der blinden’.

Een middagje shoppen met Lindstrom, zeer vermakelijk en leerzaam. Nog veel meer ketens ondergingen zijn – soms vernietigend – oordeel.

Ik ben pauline van der Stadt en dit is mijn blog. Op mijn blog beschrijf ik de vorderingen van de opdracht Sensory Shopping, gegeven bij het vak software.

dit is de link naar mijn hyves: http://sl0pertje.hyves.nl/